Ik heb nu ruim 6 jaar mijn rijbewijs en tot 2 weken geleden had ik nog nooit een auto-ongeluk gehad. Daar moet verandering in komen moest het universum gedacht hebben. Zo gedacht, zo gedaan.

Auto-ongeluk!?

Ik weet niet van jou, maar ik krijg bij het woord ‘auto-ongeluk’ meteen hele ernstige beelden van autowrakken in mijn hoofd. Ik ga je nu al meteen vertellen dat mijn auto-ongeluk er gelukkig niet voor heeft gezorgd dat er auto’s in elkaar gevouwen afgevoerd moesten worden. Maar hoe je het ook bekijkt, het blijft een auto-ongeluk.

Maandagochtend

Het was maandagochtend 25 maart 2019. Ik had net J. gelukkig al naar het kdv gebracht. Er zijn nog wel eens dagen dat ik eerst E. wegbreng en dan pas J., maar deze ochtend was ik op tijd en deed ik het dus andersom.
Om 08:21 uur stopte ik achter een zwarte Skoda Fabia, die op haar beurt weer achter een andere auto was gestopt voor een zebrapad voor E. zijn school. Ik keek in mijn binnenspiegel en ik zag zo een zilvergrijze Fiat Panda op mij af komen rijden, zonder enige vaart te minderen.

Boem is ho, of zo.

BOEM en BOEM. De eerste boem stopte de Fiat Panda die tegen mij aan was gereden en de tweede boem stopte mij weer tegen mijn voorganger de Skoda Fabia. Ik keek meteen over mijn schouder naar E. om te kijken of hij ongedeerd was. Hij mankeerde gelukkig niets. Mijn kleine bikkel was er ook heel rustig onder. Geschrokken wel, maar niet eens gehuild.
Ik keek naar voren en zag de lelijke deuk bij de Skoda Fabia die ik indirect had veroorzaakt. Shit, een vrij nieuwe auto. Ik ging even snel door de kentekens in mijn hoofd en kwam er op uit dat het een auto uit 2017 was. Gaat dit mij euro’s kosten?

Auto-ongeluk

No woman no cry

Nadat ik zag dat mijn jongen niets had en ik bang was voor de prijs die ik zou moeten betalen voor dit grapje, begon ik te schelden. “Fuck, niemand heeft tijd voor dit!” Met die woorden stapte ik de auto uit, liep naar de Fiat Panda toe en vroeg: “Wat was je aan het doen!?” De mensen die mij kennen weten dat ik dit niet met mijn liefste stem heb gevraagd. Ik heb niet geschreeuwd, maar dat heb ik ook niet nodig om duidelijk te maken dat ik echt niet blij ben.

Ze barstte in tranen uit. Of het nou aan de vraag lag, of aan de manier waarop ik het heb gevraagd wist ik toen niet. “Oh ja, dit kan er ook nog wel bij.” Als ik heel eerlijk ben weet ik niet meer of ik dit alleen heb gedacht, of ook daadwerkelijk heb gezegd..

“Wat was je aan het doen!?”

Niet slim!

Ok, don’t shoot me for this. Ik weet dat het echt niet slim was, maar gezien de tijd (08:23 nu ongeveer) moest ik echt haast maken om E. de klas in te krijgen. Natuurlijk had de juf het wel begrepen als hij later was geweest, maar daar dacht ik op dat moment echt niet aan. Buiten dat om, ik moest nu wat papierwerk gaan invullen en ik zou niet alle aandacht voor hem hebben. In de klas was hij beter af.
Maar dit is niet het geen waar je mij voor moet schieten. Dat komt nu. Ik liep namelijk weg nadat ik tegen beide dames zei: “Wacht hier, ik kom zo terug.” Zonder dat ik ook maar iets van iemand had opgeschreven, gefotografeerd of had onthouden. Ja, hoe een integraal veiligheidskundige in opleiding dat heeft kunnen doen snap ik nog steeds niet. Iets met in shock zijn of zo? I don’t know, maar normaal gesproken sla ik kentekens als eerste in mijn hoofd op (kenteken tik).

En ja hoor..

E. zit in de klas en ik loop terug naar de plek van het incident. Eenmaal aangekomen zie ik dat de Fiat Panda is verdwenen. “Uhm, waar is ze naar toe?” Vroeg ik aan de bestuurder van de Skoda Fabia (degene waar ik tegenaan was gekomen). “Ze moest naar de stal.” Zei ze. Ik: “De stal!?” “Ja, ik weet het ook niet, maar ze moest weg. Ze zegt dat ze zo terug komt.”
Ineens wist ik weer wat je moest doen bij een aanrijding. Ik stelde haar de vraag of zij iets van haar had genoteerd. Naam, telefoonnummer, kenteken noem maar op. Zij is immers degene die dit heeft veroorzaakt. Ze keek mij aan en ook zij barstte in tranen uit. “Here we go again.” Dit heb ik wel echt alleen gedacht, want ik vond het zielig voor haar. Zij zat namelijk niet fout. Ik nam haar ook niet kwalijk dat zij niets van haar had genoteerd, mijzelf wel. Al had ik wel gehoopt dat ze het had gedaan. Anyway ik heb haar getroost (voor zover ik dat op dat moment kon) en Googlelde naar een paardenstal in de buurt. Ik moest toch wat?

I need to know

Gelukkig duurde het niet lang voordat zij terug kwam met iemand anders die had schadeformulieren mee bij zich had. Die hebben we met z’n allen ingevuld in de Skoda Fabia. Ik kon het niet laten en stelde de vraag aan de bestuurder van de Fiat Panda weer: “Maar, wat was je eigenlijk aan het doen?” Nu op een lievere toon. Niet dat dat uitmaakte, want ze barstte weer in tranen uit. Blijkbaar lag het dus niet aan de toon, maar aan de vraag..

Hoe het verder met ons is afgelopen lees je hier.

Liefs,
Nova

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Captcha * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

CommentLuv badge